ตามรอยสาวแสบ..! ตุ๋นเหยื่อ 200 ล.

ถือว่าเป็นบทเรียนของทุก ๆ คน ไม่ว่าจะเป็นคนระดับไหนก็ตามหากไว้วางใจใครมากเกินไปและไม่เฉลียวใจ ก็อาจถูกตกเป็นเหยื่อของความไว้วางใจ อย่างคดีสาวแสบที่ตุ๋นเงินของคนหาดใหญ่ไปร่วม 200 ล้าน รายนี้

นับว่าเป็นอีกคดีหนึ่งที่อยู่ในความสนใจของชาว อ.หาดใหญ่ และต่างจังหวัดหลายจังหวัด รวมถึงในกรุงเทพฯ ด้วย สำหรับคดีของ นางอัมพวัน พานิชย์ อายุ 51 ปี หรือที่ผู้ใกล้ชิดทั่วไปเรียกว่า "ตุ๊ก" อดีตผู้จัดการทีมที่ปรึกษาการบริหารทรัพย์กลุ่มลูกค้าบุคคลพิเศษ 28 เขตบริการและการขาย 74 สายงานธุรกิจลูกค้าบุคคลและเครือข่ายบริการ ธนาคารกสิกรไทย จำกัด(มหาชน) ดูแลลูกค้าบัตรเครดิตซิกเนเจอร์ ที่บัญชีเงินฝาก 10 ล้าน ขึ้นไป มีที่ทำงานอยู่ที่ ธนาคารกสิกรไทยฯ สาขาถนนกาญจวนิช ต.หาดใหญ่ อ.หาดใหญ่ ที่ได้ตำแหน่งนี้เพราะมีผลงานลูกค้าไว้วางใจสนับสนุนทำยอดเงินฝากจนเกินเป้าทำให้ผู้ใหญ่ไว้วางใจ...

โดยไม่มีใครคาดคิดว่าตอนนี้ นางอัมพวัน จะกลายเป็น "นางมารร้าย" "นังตัวแสบ" ของกลุ่มลูกค้าดังกล่าวไปเสียแล้ว นางอัมพวัน เคยทำงานเป็นครูโรงเรียนอนุบาลสุวรรณวงศ์ อ.หาดใหญ่ มาก่อน และได้เคยสอน ซี-ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ พระเอกชื่อดังช่อง 7 สี 1 ในเหยื่อของ อดีต ผจก.สาวแสบ รวมถึงพี่และน้องของ ซี-ศิวัฒน์ ในขณะนั้นด้วย หลังจากมาทำงานที่ธนาคารกสิกรไทยฯแล้ว นางอัมพวัน มีความใฝ่ฝัน ทะเยอทะยานตั้งเป้าตำแหน่งหน้าที่การงานในชีวิตของตัวเองถึงขั้น ต้องเป็นผู้จัดการสาขาให้ได้

นางอัมพวัน ได้เริ่มปฏิบัติตัวเป็นพนักงานธนาคารที่ดี ด้วยการเข้าไปตีสนิท ทำความรู้จักใกล้ชิด และเข้าไปช่วยเหลือบริการต่างกับกลุ่มลูกค้าเป้าหมายอย่างสม่ำเสมอจนเป็นที่ไว้วางใจ บางรายถึงขั้นนับญาติกันเลยทีเดียว...ชื่อเสียงของนางอัมพวัน จึงติดหูของกลุ่มลูกค้าเป้าหมายในทางที่บวก ดังนั้นเมื่อความดีปรากฏ นางอัมพวัน จึงได้รับการสนับสนุนจากลุ่มลูกค้าเป้าหมายอย่างดี ในการช่วยนำเงินฝากเพื่อทำเป้าแม้ว่านางอัมพวัน จะย้ายไปอยู่ที่สาขาไหนก็ตาม...อีกด้านหนึ่งนางอัมพวัน ก็มีการเดินเกมส์เอาอกเอาใจคนในตระกูล "ล่ำซำ" บางคน เพื่อสร้างเครดิตให้กับตัวเองบวกกับผลงานที่ทำไว้ ทำให้ได้รับตำแหน่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และเกินเป้าที่ตัวเองตั้งไว้ด้วย เท่าที่มีการจับความเคลื่อนไหวความผิดปกติได้...นางอัมพวัน น่าจะเริ่มดำเนินการเมื่อประมาณ 2542 ปี แต่เป็นการช่วยเหลือลูกค้าที่ขาดสภาพคล่อง มีการโยกย้ายถ่ายเททรัพย์สิน ของอีกคนหนึ่งไปให้อีกคนหนึ่ง แต่มีทรัพย์สินเป็นหลักทรัพย์ประกัน...จนการปฏิบัติมีการพัฒนาไปเป็นแลกเปลี่ยนแลกเช็คกัน...

แต่ต่อมาในปี 2545 มีการพบว่า การทำงานของนางอัมพวัน เริ่มมีพิรุธชัดขึ้น โดยการเริ่มมีการเชิญชวนกลุ่มลูกค้าที่สนิท ไปลงทุนทำโครงการต่าง ๆ บ้าง...มีการขอยืมเงินลูกค้าอ้างว่าไปให้ลูกค้าอีกคนลงทุนระยะสั้นบ้าง อ้างว่าจะให้ดอกเบี้ยเท่านั้น เท่านี้เป็นการล่อใจ...เมื่อเสร็จสิ้นโครงการแล้ว นางอัมพวัน จัดสรรเงินก้อนหนึ่งมาให้เจ้าของเงินที่ยืม โดยอ้างว่าเป็นกำไรที่จัดสรรให้ แต่ยังไม่ยอมคืนเงินต้นของลูกค้า...อ้างว่าเอาไปลงทุนต่อ ไม่ต้องห่วงจะช่วยดูแลให้ ธาตุแท้ของนางอัมพวัน เริ่มจะชัดเจนในทางลบมากขึ้นในช่วงปลายปี 2551 ที่นางอัมพวัน เป็นผู้จัดการสาขาถนนกาญจนวนิช ในช่วงนั้นกลุ่มลูกค้าที่แสนดีของนางอัมพวัน เริ่มจะกลายเป็นเหยื่อแล้วโดยไม่รู้ตัว เพราะว่านางอัมพวัน เริ่มรุกติดต่อเพื่อขอยืมเงินกับกลุ่มลูกค้าระดับ วีไอพี. ใน อ.หาดใหญ่ จังหวัดใกล้เคียง และกรุงเทพฯ มากขึ้น...โดยอ้างเรื่องเดิมเอาไปลงทุนโครงการ...เอาไปให้นักธุรกิจคนนั้น คนนี้ลงทุนเพราะกำลังร้อนเงิน โดยเอาตำแหน่งหน้าที่ของตัวเองเป็นประกัน และเขียนเช็คค้ำประกันให้อีก แถมยังพาไปดูโครงการด้วย...อีกทั้งเวลาการทำธุรกรรมยังไปทำที่ธนาคารกสิกรไทยด้วย...ใครบ้างจะไม่เชื่อใจ ?...บางรายก็มีสัญญากู้ยืมเงิน บางรายก็มีแต่เช็คอย่างเดียว...

ซึ่งในขณะนั้นไม่มีใครรู้ว่าข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร ?...เพราะเหยื่อที่ถูกอ้างชื่อถึงรู้จักกัน ก็ได้แค่มองหน้าและยิ้มให้กัน แต่ไม่ได้มีการพูดคุยสอบถามกัน...เพราะนางอัมพวัน ได้กำกับบทละครไว้ว่า อย่าไปถามหรือพูดอะไร เพราะเดี๋ยวอีกคนเขาจะอาย...โดยที่ไม่รู้ว่าต่างคน ต่างกำลังตกเป็นเหยื่อของนางอัมพวัน เพราะว่าถูกอ้างชื่อยืมเงินกันทั้งสองฝ่าย...และไม่รู้ว่าเงินที่นางอัมพวัน ยืมไปนั้นเอาไปลงทุนจริงหรือไม่ ?...

พอเดือนตุลาคม 2552 ความแตกเพราะเหยื่อนำเช็คไปเข้าแล้วเช็คเด้งออกมา...แถมมีลูกค้า 2 ราย ไปร้องเรียนยังธนาคารกสิกรไทยสำนักงานใหญ่ ว่าถูกนางอัมพวัน ทำการยักยอกเงินที่ฝากนำเข้าแบ๊งก์ไปรวมยอดถึง 12 ล้านบาท อีกด้วย...

ในต้นเดือนพฤศจิกายน 2552 ทางธนาคารกสิกรไทย สำนักงานใหญ่ ก็ได้เรียกตัวนางอัมพวัน ขึ้นไปสอบสวน ซึ่งนางอัมพวัน ได้ยอมรับสารภาพผิด...และต่อมาธนาคารฯ ต้องแจ้งความออกหมายจับนางอัมพวัน ในข้อหายักยอก บวกกับข้อหาฐานเป็นผู้มีหน้าที่ในการจัดการทรัพย์สินของธนาคารกสิกรไทย, เป็นผู้มีอาชีพหรือธุรกิจอันย่อมเป็นที่ไว้วางใจของประชาชน มีโทษไม่เกิน 5 ปี ปรับไม่เกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ...นางอัมพวัน และญาติ ๆ เมื่อรู้ข้อหานี้ถึงกับอึ้ง เพราะไม่คิดว่าทางธนาคารจะเล่นแรงขนาดนี้... เรื่องเหม็น ๆ กลิ่นมันไว...พอรู้ข่าวกลุ่มลูกค้าส่วนหนึ่งที่เป็นเหยื่อเริ่มจับกลุ่มกัน เพื่อเก็บข้อมูลว่าของใครโดนหลอกอย่างไร ? ยอดเงินเท่าไหร่ ? มีเอกสารอะไรบ้าง ? และเริ่มเอาเช็คไปเข้าพอเด้งแล้วก็นำไปแจ้งความ...ยอดเงินรวมแล้ว 200 ล้าน คงจะน้อยไปด้วยซ้ำ...พร้อมตั้งรางวัลนำจับถึง 100,000 บาท...เหยื่อบางรายเป็นหนี้ทั้ง ๆ ที่ตนเองไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ

นางอัมพวัน รู้ชะตากรรมของตัวเองเมื่อถูกออกหมายจับ จึงหลบหนีอยู่แถวที่กรุงเทพฯ ในขณะเดียวกันก็มีข่าวลือหลอกออกมาเป็นระยะ ๆ ว่านางอัมพวัน อยู่ที่โน่น ที่นี่ให้มีการไขว่เขว่...ข่าวจากทางหน้าหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ เกี่ยวคดีของนางอัมพวัน ทำให้ผู้บริหารธนาคารกสิกรไทยไม่สบายใจ จึงได้มีการตั้งรางวัลนำจับนางอัมพวัน ด้วย 1 ล้านบาท เล่นเอาฮือฮาเหมือนกัน....

ตำรวจหลายสายทั้งนครบาล กองปราบปราม และสันติบาล ต่างช่วยกันติดตามจับกุมตัวนางอัมพวัน ในช่วงแรกเหมือนกับนางอัมพวัน จะไหวตัวทัน...แต่ตำรวจก็มั่นใจว่านางอัมพวัน มีที่หลบซ่อนตัวอยู่ไม่กี่ที่ จึงได้เฝ้าติดตามจนวันที่ 11 ม.ค.53 สามารถจับกุมตัวได้ที่บ้านเลขที่ 123/795 หมู่บ้านธนพฤกษ์ ซอยธนสิทธิ ถนนเทพารักษ์ ต.บางพลีใหญ่ อ.บางพลี จ.สมุทรปราการ และนำตัวมาส่งดำเนินคดีที่ สภ.หาดใหญ่

นางอัมพวัน ได้ออดอ้อน เรียกร้องหาความสงสารกับผู้เสียหา...โดยอ้างว่าตนเองไม่ได้เป็นคนเอาเงินไป เงินไปอยู่ที่คนอื่น ถูกเขาเบี้ยวไม่ยอมคืนบ้าง...เงินยังอยู่ในระบบบ้างไปตรวจเช็คได้...ซึ่งก็ไม่ได้สร้างความเชื่อถือให้กับกลุ่มผู้เสียหายแต่อย่างใด... เงินจะไปอยู่ที่ไหนที่ญาติ หรือคนใกล้ชิด หรือคนในธนาคารกสิกรไทยระดับผู้จัดการฝ่าย ที่มีข่าวลือว่ารู้เห็นกับการเจรจากับเหยื่อบ่อยครั้ง คงมีนางอัมพวัน เท่านั้นที่รู้....ชีวิตในคุกนั้นยากที่จะคิด นางอัมพวัน จะทนยอมติดคุกรับโทษไปเรื่อย ๆ คนเดียวเพื่อรักษาความลับเหล่านั้นไว้ เพื่อให้คนอื่นสบาย...หรือจะยอมซื้ออิสรภาพของตัวเองโดยการหาเงินมาคืนผู้เสียหายบ้าง ซึ่งผู้เสียหายยังเปิดโอกาสให้อยู่...ก็ขึ้นอยู่กับตัวนางอัมพวัน ที่จะตัดสินใจ ...แต่ที่แน่ ๆ คดีนี้คงจะเป็นบทเรียนราคาแพงของคนทั่วไป ว่าอย่าไว้วางใจใครมากเกินไป.